Pedro Salinas en esperanto (III)

El sexto poema de La voz a ti debida:

[6]
Timo. Pri vi. Ami vin
estas la plej alta risko.
Multaj, vi kaj via vivo.
Mi vin kaptos, jam hodi’;
nun mi konas ĝin, eniras
en labirintojn, facilaj
danke vin, al via mano.
Kaj miaj, nune, ja.
Sed vi estas
via propra transa mondo,
kiel l’ lumo kaj la mondo:
tagoj, noktoj kaj someroj,
vintroj estas en sinsekvo.
Bedaŭrinde, aliiĝas
vi sen lasi esti vi,
dum la propra aliiĝo,
en la kutima fidel’
de via ŝanĝo ĉiama.

Diru: ĉu vivi mi povos
tiajn aliajn klimatojn,
aŭ lumojn, aŭ estontecojn
kiujn vi ellaboradas,
kiel memsukon la frukto,
por via esti ja morg’?
Aŭ ĉu mi estos nur io
naskiĝinta por un’ tago
via (mia tag’ eterna),
por eble unu printempo
(en mia florpleno ĉiam),
sen kapablo vivi nun
kiam alvenos
sinsekvoj en vi,
sen ia evito ebla,
la fortaĵoj kaj la ventoj
novaj, la aliaj fajroj
atende jam al l’ momento
esti, en vi, via vivo?
[6]
Miedo. De ti. Quererte
es el más alto riesgo.
Múltiples, tú y tu vida.
Te tengo, a la de hoy;
ya la conozco, entro
por laberintos, fáciles
gracias a ti, a tu mano.
Y míos, ahora, sí.
Pero tú eres
tu propio más allá,
como la luz y el mundo:
días, noches, estíos,
inviernos sucediéndose.
Fatalmente, te mudas
sin dejar de ser tú,
en tu propia mudanza,
con la fidelidad
constante de cambiar.

Di: ¿Podré yo vivir
en esos otros climas,
o futuros, o luces
que estás elaborando,
como su zumo el fruto,
para mañana tuyo?
¿O seré solo algo
que nació para un día
tuyo (mi día eterno),
para una primavera
(en mi florida siempre),
sin poder vivir ya
cuando lleguen
sucesivas en ti,
inevitablemente,
las fuerzas y los vientos
nuevos, las otras lumbres,
que esperan ya el momento
de ser, en ti, tu vida?
Imprimir

Be First to Comment

Deja un comentario