Pedro Salinas en esperanto (IX)

El poema número 35 de La voz a ti debida:

[35]
La ĉieloj samaj estas.
Bluaj, grizaj, nigraj, ili
en la supro ripetiĝas
de l’ petro aŭ oranĝ-arbo:
nin proksimigas rigardi.
La kosmaĵoj eliminas,
pro sia malproksimego,
la distancoj de la mondo.
Se ni volas nin kunigi,
neniam rigardu fronte:
ĉio plena de abismoj,
plena de sagoj kaj leŭgoj.
Bone lasu vin flosante
sur la mar’ aŭ sur la herbo,
senmove, ĉiel-vizaĝe.
Vi sentiĝos vin dronanta
malrapide, al l’ supraĵo,
en la vivo de l’ aero.
Kaj ni estos nin trovantaj
supere de l’ nevenkeblaj
diferencoj, de sableroj,
de rokoj, jaroj, jam solaj,
ĉielaj naĝantoj, ŝip-
rompuloj el la ĉieloj.
[35]
Los cielos son iguales.
Azules, grises, negros,
se repiten encima
del naranjo o la piedra:
nos acerca mirarlos.
Las estrellas suprimen,
de lejanas que son,
las distancias del mundo.
Si queremos juntarnos,
nunca mires delante:
todo lleno de abismos,
de fechas y de leguas.
Déjate bien flotar
sobre el mar o la hierba,
inmóvil, cara al cielo.
Te sentirás hundir
despacio, hacia lo alto,
en la vida del aire.
Y nos encontraremos
sobre las diferencias
invencibles, arenas,
rocas, años, ya solos,
nadadores celestes,
náufragos de los cielos.
Imprimir

Be First to Comment

Deja un comentario