Pedro Salinas en esperanto: la luz lo malo que tiene

Composición número 25 de La voz a ti debida: La luz lo malo que tiene.

[25][25]
Pri la lum’ malbonas tio
ke ĝi ne venas el vi.
Ĉar ĝi venas el la sunoj,
el l’ riveroj, el l’ olivo.
Mi vol’ plu de vja obskur’.

La feliĉon
de sama mano neniam
donatas. ‘As hodi’ unu,
kroma morg’, kroma hier’.
Tamen neniam ĝi vias.
Pro tio ĉiam mi prenas
la triston, kion donas vi.

La kisojn portas la fadenoj
de l’ telegrafo, l’ tuŝetoj,
kun densaj noktoj,
la lipoj de l’ estontec’.
Kaj venas, ili alvenas.
Mi ne sentas kise min.

Kaj pro tio mi ne volas,
kaj ne volas ŝuldi al
kiu ajn.

Al vi ŝuldi tute ĉion
ja volus mi.
Kia bel’ la mond’, kaj plena
se ĉio, kisoj kaj lumoj
kaj ĝojo,
venus solsole el vi.
La luz lo malo que tiene
es que no viene de ti.
Es que viene de los soles,
de los ríos, de la oliva.
Quiero más tu oscuridad.

La alegría
no es nunca la misma mano
la que me la da. Hoy es una,
otra mañana, otra ayer.
Pero jamás es la tuya.
Por eso siempre te tomo
la pena, lo que me das.

Los besos los traen los hilos
del telégrafo, los roces
con noches densas,
los labios del porvenir.
Y vienen, de donde vienen.
Yo no me siento besar.

Y por eso no lo quiero,
ni se lo quiero deber
no sé a quién.

A ti debértelo todo
querría yo.
¡Qué hermoso el mundo, qué entero
si todo, besos y luces
y gozo,
viniese solo de ti!
Imprimir

Sé el primero en comentar

    Deja un comentario