Pedro Salinas en esperanto: no rechaces los sueños por ser sueños

Hasta ahora, de Pedro Salinas había publicado traducciones al esperanto de La voz a ti debida (1933), pero aquí os traigo otro poema suyo de una obra diferente, Largo lamento (1938), aunque enmarcada también en su famosa trilogía. Se trata de los últimos versos, 4411 a 4431.

Ne rifuzu revojn pro esti revojNo rechaces los sueños por ser sueños
Ne rifuzu revojn pro esti revoj.
Kapablas ĉiuj revoj
reali, se la revo ne finiĝas.
La realec’ estas revo. Se ni revas
ke l’ ŝtono ŝtonas, estas ĝi la ŝtono.
Ĉe la riveroj ne kuras akvaĵo,
sed revado pri l’ akvo, kristalina.
La real’ masko-vestas
la revon mem, kaj diras:
“Mi l’ suno estas, ĉieloj kaj am’.”
Sed neniam foras, ĝi ne vanuas,
se ŝajnigi ke plias ĝi ol revo.
Kaj ni revantaj ĝin vivas. Revad’
animo-manieras
por ke distanciĝu neniam tio
kio distanciĝus se ni ne plue
revas ke veras kio ne ekzistas.
Nure mortas
amo kiu ne plu revata estas
kaj volas konvinkiĝi ke ĝi vivas
jam materie kaj ter-memserĉatas.
No rechaces los sueños por ser sueños.
Todos los sueños pueden
ser realidad, si el sueño no se acaba.
La realidad es un sueño. Si soñamos
que la piedra es la piedra, eso es la piedra.
Lo que corre en los ríos no es un agua,
es un soñar el agua, cristalino.
La realidad disfraza
su propio sueño, y dice:
“Yo soy el sol, los cielos, el amor”.
Pero nunca se va, nunca se pasa,
si fingimos creer que es más que un sueño.
Y vivimos soñándola. Soñar
es el modo que el alma
tiene para que nunca se le escape
lo que se escaparía si dejamos
de soñar que es verdad lo que no existe.
Sólo muere
un amor que ha dejado de soñarse
y quiere convencerse de que vive
hecho materia y que se busca en tierra.
Imprimir

Un comentario

Deja un comentario