Pedro Salinas en esperanto (V)

Avancemos un poco en La voz a ti debida, y vayamos a por el poema número 40:

[40]
Kiom probabla vi estas!
Se l’ okuloj al mi diras,
rigardante vin, ke ne,
ke veraĵo vi ne estas,
viaj manoj kaj la lipoj,
kun fermitaj la okuloj
trae iras mildajn pruvojn:
via lanta konvinkiĝo
de la vio, ascendadas
per la skalo de tuŝ-taktoj,
de buŝoj, de karno-karno.
Se ankaŭe mi ne kredas,
iom dense kroma jam,
pli palpablos ĝi, la voĉo
por la diro: “Vin mi amas”,
teni sin al la firmiĝo
kontraŭ mia dub’. Apude
brakumas korpo, kisantas,
freneze, en serĉo al
sia realo ĉi tie,
en mi, ne kredante ĝin;
kisojn
por sian atingi vivon
ankoraŭ en nedecido,
pura miraklo, en mi.
Lante vi foriras dum
formiĝanta estas vi,
memnaskanta,
ene de via inklin’
de mia inklin’, konfuzaj,
kiel formiĝas la tago
en la obskura dubego.
Kaj agonias l’ antikva
dubema kreaĵo kiun
vi forlasantas post vi,
antaŭa estaĵo vana,
por ke aperu en fin’
la nerefutebla vi,
senvesta Venuso certa,
inter certaj mateniĝoj,
venke al si mem novan
estaĵon, amanta min.
[40]
¡Qué probable eres tú!
Si los ojos me dicen,
mirándote, que no,
que no eres de verdad,
las manos y los labios,
con los ojos cerrados,
recorren tiernas pruebas:
Ia lenta convicción
de tu ser, va ascendiendo
por escala de tactos,
de bocas, carne y carne.
Si tampoco lo creo,
algo más denso ya,
más palpable, la voz
con que dices: “Te quiero”,
lucha para afirmarte
contra mi duda. Al lado
un cuerpo besa, abraza,
frenético, buscándose
su realidad aquí
en mí, que no la creo;
besa
para lograr su vida
todavía indecisa,
puro milagro, en mí.
Y lentamente vas
formándote tú misma,
naciéndote,
dentro de tu querer,
de mi querer, confusos,
como se forma el día
en la gran duda oscura.
Y agoniza la antigua
criatura dudosa
que tú dejas atrás,
inútil ser de antes,
para que surja al fin
la irrefutable tú,
desnuda Venus cierta,
entre auroras seguras,
que se gana a sí misma
su nuevo ser, queriéndome.
Imprimir

Be First to Comment

Deja un comentario