Pedro Salinas en esperanto (VI)

El poema número 22 de La voz a ti debida:

[22]
La strebo
por ne apartigi min
de vi, pro via belec’.

Batalo
por ne resti kie volas vi,
tie ĉi, en l’ alfabetoj
en la aŭroroj, ĉe la lipoj.

Sopiro
dum estas mi postlasanta
anektodojn, vestojn kaj karesojn,
pri alven’
estante ĉio en trairo
kio en vi aliiĝas,
en nuda-eterna manier’.

Kaj en la daŭraj
turnoj kaj turniroj, sindonantaj,
memtrompantaj
viaj kisoj, kapoj kaj kapricoj,
la ŝanĝiĝem-delicoj, kontaktoj
rapidecaj kun la mondo,
mia alven’ al ĉi tie
al l’ centro, senmova, de vi mem.
Kaj vidi kiel vi ŝanĝas
—kaj vi nomas tion vivi—
pri ĉio, pri ĉio, jes,
ne en mi, kie vi transvivas.
[22]
Afán
para no separarme
de ti, por tu belleza.

Lucha
por no quedar en donde quieres tú,
aquí, en los alfabetos,
en las auroras, en los labios.

Ansia
de irse dejando atrás
anécdotas, vestidos y caricias,
de llegar,
atravesando todo
lo que en ti cambia,
a lo desnudo y a lo perdurable.

Y mientras siguen
dando vueltas y vueltas, entregándose,
engañándose,
tus rostros, tus caprichos y tus besos,
tus delicias volubles, tus contactos
rápidos con el mundo,
haber llegado yo
al centro puro, inmóvil, de ti misma.
Y verte cómo cambias
—y lo llamas vivir—
en todo, en todo, sí,
menos en mí, donde te sobrevives.
Imprimir

2 Comments

    • Enric Baltasar said:

      És un plaer saber que t’agraden les meues traduccions de Salinas, Anna 😉

      17 enero 2015
      Reply

Deja un comentario