Pedro Salinas en esperanto (VII)

Vamos con el poema número 42 de La voz a ti debida:

[42]
Ĉu parolas ni, de kiam?
Kiu komencis? Mi ne scias.
La tagoj, miaj demandoj;
obskuraj, larĝaj, nebulaj
viaj respondoj: la noktoj.
La ligiĝ’ un’ al alia
formas la mondon, la tempon
kaj por vi kaj por mi.
Dronantaj miaj demandoj
kun la lum’ en la nenion,
silenta,
por ke tiel vi respondu
per kosmaĵoj duba-sencaj;
poste, ĵusnaskiĝe kun
la mateniĝo, mirinda
de novo, de angoro
por demandi la samon
demandinta ĝi hier’,
kion la nokto respondis
duona, kosmaĵo-plena.
Kaj la jaroj kaj la vivo,
angor-plena dialog’!

Kaj tamen,
pro ĝi diri preskaŭ ĉion.
Kiam ili nin malligos
kaj ne plu ni aŭdos nin,
diros mi al vi eĉ tiam:
“Kiom baldaŭ!
Tiom por paroli, tiom
restanta al ni ankor’!”
[42]
¿Hablamos, desde cuándo?
¿Quién empezó? No sé.
Los días, mis preguntas;
oscuras, anchas, vagas
tus respuestas: las noches.
Juntándose una a otra,
forman el mundo, el tiempo
para ti y para mí.
Mi preguntar hundiéndose
con la luz en la nada,
callado,
para que tú respondas
con estrellas equívocas;
luego, reciennaciéndose
con el alba, asombroso
de novedad, de ansia
de preguntar lo mismo
que preguntaba ayer,
que respondió la noche
a medias, estrellada.
Los años y la vida,
¡qué diálogo agustiado!

Y sin embargo,
por decir casi todo.
Y cuando nos separen
y ya no nos oigamos,
te diré todavía:
“¡Qué pronto!
¡Tanto que hablar, y tanto
que nos quedaba aún!”
Imprimir

Sé el primero en comentar

    Deja un comentario