Pedro Salinas en esperanto (VIII)

Y vamos con el poema número 66 de La voz a ti debida:

[66]
Ni trovanta estos, jes.
Nian kison. Ĉu okazos
sur lito el nuboj ĝi,
el braĝoj aŭ vitroj eble?
Ĉu estos
ĉi minuton ĝi venontan,
aŭ morgaŭ, aŭ la jarcenton
estontan, aŭ sur la bordo
mem de nia jam ne plu?
Ĉu mortaj, vivaj? Vi scias?
Kun via kaj mia haŭto,
kun mia kaj via nomo?
Aŭ jam nepre kun aliaj
lipoj, kun aliaj nomoj
kaj jarcentojn poste, tio
ĉi en la volo okazi
hodi’, tie ĉi, de nun?
Ni troviĝas sen la sci’.
Ni scias ke estos ĝi.
En io, jes, kaj en iu
nepre devos plenumiĝi
ĉi amo ni inventanta
kaj sen tero kaj sen dato
kie pozi en la nun’:
l’ ameg’ en streĉa atendo.
Kaj ke eble, malantaŭe
de kurtenoj de jaroj,
kiso malsuper ĉieloj
kiujn vidis ni neniam,
estos, sen la scio de
tiuj kredantaj memdone,
transceditaj pri l’ gloro,
la plenumiĝo, en fin’,
de la kis’ senpacienca
mi vidanta vin atendi,
kor-batanta ĉe la lipoj.
Hodi’
nia kiso, sia lito,
nur troviĝas ĉe la kred’.
[66]
Lo encontraremos, sí.
Nuestro beso. ¿Será
en un lecho de nubes,
de vidrios o de ascuas?
¿Será
este minuto próximo,
o mañana, o el siglo
por venir, o en el borde
mismo ya del jamás?
¿Vivos, muertos? ¿Lo sabes?
¿Con tu carne y la mía,
con mi nombre y el tuyo?
¿O ha de ser ya con otros
labios, con otros nombres
y siglos después, esto
que está queriendo ser
hoy, aquí, desde ahora?
Eso no lo sabemos.
Sabemos que será.
Que en algo, sí, y en alguien
se tiene que cumplir
este amor que inventamos
sin tierra ni sin fecha
donde posarse ahora:
el gran amor en vilo.
Y que quizá, detrás
de telones de años,
un beso bajo cielos
que jamás hemos visto,
será, sin que lo sepan
esos que creen dárselo,
trascendido a su gloria,
el cumplirse, por fin,
de ese beso impaciente
que te veo esperando,
palpitante en los labios.
Hoy
nuestro beso, su lecho,
están sólo en la fe.
Imprimir

Be First to Comment

Deja un comentario