Pedro Salinas en esperanto (X)

El antepenúltimo de La voz a ti debida:

[68]
Korpoj leĝeraj, subtilaj,
ekzistas, sen kolor’,
tiel svagaj kiel l’ ombroj,
ke ne eblas ilin kisi
se la lipojn ne lokante
sur l’ aero, kontraŭ io
kio pasas kaj similas!

Kaj kiom brunbrunaj ombroj
ekzistas, tiom duraj
ke l’ frida mamor’ obskura
al ni neniam rezignos
de pasi’ inter la brakoj!

Kaj kia labor’, ir’, ven’,
kun la amo rapidege,
de la korpoj ĝis la ombroj,
de l’ neeblo ĝis la lipoj,
sen halti, sen scii iam
ĉu anim’ de karn’ aŭ ombro
de korp’ estas ni kisanta,
ĉu estas io! Tremante
pro karesoj al la vivo!
[68]
¡Qué cuerpos leves, sutiles,
hay, sin color,
tan vagos como las sombras,
que no se pueden besar
si no es poniendo los labios
en el aire, contra algo
que pasa y que se parece!

¡Y qué sombras tan morenas
hay, tan duras
que su oscuro mármol frío
jamás se nos rendirá
de pasión entre los brazos!

¡Y qué trajín, ir, venir,
con el amor en volandas,
de los cuerpos a las sombras,
de lo imposible a los labios,
sin parar, sin saber nunca
si es alma de carne o sombra
de cuerpo lo que besamos,
si es algo! ¡Temblando
de dar cariño a la vida!
Imprimir

Be First to Comment

Deja un comentario