Pedro Salinas en esperanto (XI)

¿Qué no será la noche? Otro poema de La voz a ti debida, de Pedro Salinas:

[48]
La nokt’ estas la grand-dub’
de la mond’ kaj via am’.
Mi bezonas ke la tago
ĉiun tagon al mi diru
ke ĝi tagas, estas ĝi,
ĝi la lum’: kaj tie vi.
Tia enorma dronado
de marmoroj kaj de tigoj,
tia grand-senkoloriĝo
de l’ flugilo kaj la flor’:
jen la nokto; la minaco
jame de abolici’
de l’ koloro kaj de vi,
stumblas min: ĉu l’ nenieco?
Ĉu vi iam amis min?
Kaj dum vi nenion diras
kaj nun noktas, mi ne scias
ĉu lumo, amo ekzistas.
Mi bezonas la miraklon
nekutiman: ali-tagon
kaj vian voĉon, jesanta
la ĉiaman mirindaĵon.
Kaj kvankam silentos vi,
en la enorma distanco,
la aŭroro, ĝi almenaŭ,
la aŭroro, jes. La lum’
alportonta ŝi hodi’
estos l’ ega jes’ de l’ mond’
al l’ am’ sente mi pri vi.
[48]
La noche es la gran duda
del mundo y de tu amor.
Necesito que el día
cada día me diga
que es el día, que es él,
que es la luz: y allí tú.
Ese enorme hundimiento
de mármoles y cañas,
ese gran despintarse
del ala y de la flor:
la noche; la amenaza
ya de una abolición
del color y de ti,
me hace temblar: ¿la nada?
¿Me quisiste una vez?
Y mientras tú te callas
y es de noche, no sé
si luz, amor existen.
Necesito el milagro
insólito: otro día
y tu voz, confirmándome
el prodigio de siempre.
Y aunque te calles tú,
en la enorme distancia,
la aurora, por lo menos,
la aurora, sí. La luz
que ella me traiga hoy
será el gran sí del mundo
al amor que te tengo.
Imprimir

Be First to Comment

Deja un comentario