Pedro Salinas en esperanto (XII)

El número 61: parecía breve, pero… ha costado lo suyo.

[61]
Se vi scius ke l’ plor-ĝemo
granda vi interpremanta
ĉe viaj brakoj, ke tiu
larmo kiun vi sekigas
ŝin kisanta,
venas el vi, estas vi,
dolor’ via nun en larmoj
miaj, ploro-ĝemoj miaj!

Tiukaze
ne plu vi demandus al
la pasintec’, al l’ ĉieloj,
al la frunto, al la kartoj,
kio pri mi, pri l’ sufer’.
Kaj tute sono-silenta,
en tia silento granda
de la lumo kaj la scio,
vi kisantus plie min,
kaj en tipa senkonsolo.
En la tipa senkonsol’
de tiu kiu ne havas
apude ali-estaĵon,
fremdan doloron; de tiu
sola jam pri la aflikto.
Kun la deziro konsoli
en kimera alilulo
la propran doloron grandan.
[61]
¡Si tú supieras que ese
gran sollozo que estrechas
en tus brazos, que esa
lágrima que tú secas
besándola,
vienen de ti, son tú,
dolor de ti hecho lágrimas
mías, sollozos míos!

Entonces
ya no preguntarías
al pasado, a los cielos,
a la frente, a las cartas,
qué tengo, por qué sufro.
Y toda silenciosa,
con ese gran silencio
de la luz y el saber,
me besarías más,
y desoladamente.
Con la desolación
del que no tiene al lado
otro ser, un dolor
ajeno; del que está
solo ya con su pena.
Queriendo consolar
en un otro quimérico
el gran dolor que es suyo.
Imprimir

Be First to Comment

Deja un comentario