Pedro Salinas en esperanto (XIII)

No es especialmente bonito, pero forma parte de la obra:

[49]
Vi ne povas min ami:
altas vi, supre kiom!
Por konsoli min sendas
vi kopiojn kaj ombrojn,
portetojn kaj ŝajnigojn,
ĉiuj tiel similaj
kvazaŭ temus pri vi.
Inter imagoj mi
vivas, de vi, sen vi.
Oni amas min,
akompanas. Ni iras
foren de l’ akv-uteroj,
sur l’ flosantaj glacioj,
sur la pampo, aŭ al
fundaj-etaj kinejoj.
Parole pri vi ĉiam.
Al mi oni diras:
“Ni ŝi ne estas, sed
se vide: tre similaj!
Viaj fantomoj, kiaj
long-brakoj, duraj lipoj
propraj: jes, kiel vi.
Pro am-ŝajnigo, ili
min kisas kaj brakumas.
La mildaj voĉoj diras
ke vi brakumas, vi
tiel kisas. Mi vivas
de ombroj, inter ombroj
el tepid-haŭto, bela,
kun okuloj, haŭt’, kisoj,
certe, kun ĉio via
sed escepte de vi.
Kun malveraj kreaĵoj,
diaj, intermetitaj
por ke tia kisego
ne povanta ni fari
mi havu, ŝi ricevu.
[49]
Tú no puedes quererme:
estás alta, ¡qué arriba!
Y para consolarme
me envías sombras, copias,
retratos, simulacros,
todos tan parecidos
como si fueses tú.
Entre figuraciones
vivo, de ti, sin ti.
Me quieren,
me acompañan. Nos vamos
por los claustros del agua,
por los hielos flotantes,
por la pampa, o a cines
minúsculos y hondos.
Siempre hablando de ti.
Me dicen:
“No somos ella, pero
¡si tú vieras qué iguales!
Tus espectros, qué brazos
largos, qué labios duros
tienen: sí, como tú.
Por fingir que me quieres,
me abrazan y me besan.
Sus voces tiernas dicen
que tú abrazas, que tú
besas así. Yo vivo
de sombras, entre sombras,
de carne tibia, bella,
con tus ojos, tu cuerpo,
tus besos, sí, con todo
lo tuyo menos tú.
Con criaturas falsas,
divinas, interpuestas
para que ese gran beso
que no podemos darnos
me lo den, se lo dé.
Imprimir

Be First to Comment

Deja un comentario